Een Nederlandse Moslim

- Een reportageserie van 2 delen uit de Highlife, voorjaar 1999 / deel 1 -

Een reportageserie over de achtergronden bij de al of niet 'georganiseerde' misdaad in Nederland met betrekking tot de handel in cannabis. Doel is om een reëel beeld te schetsen van de mensen in het illegale circuit, die er voor zorgen dat er volop hasj en wiet op de markt is. Van de grote jongens tot aan de kleine thuisteler: Highlife's special reporter Charlie Stone probeert alle facetten van de 'underworld' te belichten.
 

Karel (Cees/mr.XX/Cannaplant) is een voormalige hasjsmokkelaar uit het zuiden des lands die jarenlang grote partijen stuff vanuit Marokko naar Nederland, Duitsland en Scandinavië; liet transporteren.

Het bijzondere daaraan was dat Karel zelf in Marokko woonde, en niet alleen verantwoordelijk was voor het transport, maar ook voor de verbouw van de wiet en het produceren van de hasj. Daardoor had Karel de complete lijn, van het zaaien op het veld tot het afleveren bij de klanten, in eigen handen. Z'n constructie was waterdicht, en hij liep pas tegen de lamp toen hij al lang weer terug was in Nederland. Hij werd verraden door z'n ex-vrouw, die besloot om met het IRT samen te werken om zo aan een verblijfsvergunning te komen.

Karel draaide de bak in en werd volkomen kaal geplukt door justitie en de fiscus. Tegenwoordig leidt hij een teruggetrokken leven en houdt hij zich bezig met zijn nooit vergane grote liefde: het veredelen van de hennepplant. Over de bizarre gang van zaken bij de smokkellijnen en Karel's leven in Marokko lees je alles in deze aflevering van Underworld.

Highlife: Karel, kun je wat vertellen over je achtergrond?

"Ik ben geboren en getogen in Brabant, maar trok op m'n 16de al naar Amsterdam. Dat was zo begin jaren zeventig, in de tijd van hippies, flower power en peace & love. Ik voelde me erg aangetrokken tot het hippiegebeuren. Ik blowde al vanaf m'n 14de. In die tijd was zoiets nog echt absurd. Bovendien nam ik het niet zo nauw en probeerde ik ook tegelijkertijd allerlei andere drugs, waaronder heroïne. Dat ging natuurlijk niet goed, en voor ik het wist was ik zo verslaafd als wat. Gelukkig zag ik al snel in dat het helemaal fout ging, en op m'n 21ste heb ik me vrijwillig laten opnemen in een kliniek. Omdat ik de juiste instelling had om ervan af te komen, was de behandeling succesvol en was ik een tijd later helemaal clean.

Toch heeft het me ruim zeven jaar gekost -en dan doel ik vooral op het geestelijke vlak- om tweeënhalf jaar gebruik weg te werken. Sindsdien heb ik me nooit meer met die rotzooi bezig gehouden. Ik kwam door m'n heroïnegebruik ook voor het eerst in aanraking met de autoriteiten";

Wat had je gedaan?

"Ik had ergens een kluis gekraakt. Het was in de tijd van Aage M., de beroemde inbreker en kluizenkraker. Hem zag ik echt als een voorbeeld. Ik had geleerd hoe ik zelf een thermische lans kon maken, en daarmee ging ik op pad. De kraak liep goed, alleen liet ik een spoor achter zodat de politie me al snel op de hielen zat.";

Hield je je in die tijd al professioneel bezig met de stuffhandel?

"Nee. Ik had altijd wel een tuintje staan, buiten, maar echt professioneel kon je dat niet noemen. Maar ik was wel al helemaal in de ban van de marihuanaplant, en dat ben ik nog steeds trouwens. Ik was en ben eigenlijk zelfs geobsedeerd door die plant, dat kun je rustig zeggen.

Als ik ergens maar een stukje grond leeg had staan, dan gingen er meteen een paar planten in."

Dat was puur bedoeld om je eigen voorraadje wiet te hebben?

"Ja en nee. De magie die van dat plantje uitging als je het rookte wekte zo'n interesse bij me op, dat ik ook meteen wilde weten hoe zo'n plantje groeit. In die tijd had je natuurlijk nog geen growshops, en kweken onder lampen gebeurde nog niet. Dat was toen nog alleen weggelegd voor een heel kleine elite. Goede boeken waren toen ook best zeldzaam, weet ik nog. Het ging dus alleen om buitenwiet, in tuinen of in potten op je balkon en zo.

M'n tuin stond altijd vol. Later ben ik me geheel gaan richten op het kweken in Marokko, en niet alleen vanwege het uitstekende klimaat."

Hoe kwam je daar terecht?

"Ik had een Marokkaans meisje leren kennen waarmee ik trouwde. Met haar ben ik toen in Marokko gaan wonen."

Ging dat alleen om de planten?

"Ja en nee. Ik had het hier in Nederland behoorlijk naar mijn zin, maar het was toch niet wat ik wilde met m'n leven. Ik wilde in de planten of een shop beginnen, maar daar moest je toch behoorlijk veel poen voor hebben. Ik besloot toen om hasj te gaan verkopen. Ik had al iets van dat wereldje gezien, en het blowerswereldje vond ik wel oké vergeleken bij de harddrugsscéne. Ik begon de eerste deal met 150 piek van mezelf en de rest had ik geleend. Ik betaalde 370 piek voor een onsje Afghaan. Daar maakte ik meteen al dubbel poen van. Dat was ook waanzinnig goede stuff. Het resultaat was dat ik me een half jaar later realiseerde dat ik wel érg goed geld had verdiend. Nog een paar goede deals en ik kon mijn shop beginnen, dacht ik.

Ook ging ik meteen dieper over de handel nadenken. Waar kwam het spul vandaan? Waar was de beste kwaliteit verkrijgbaar? In Marokko, werd me heel snel duidelijk."

Hoe oud was je toen je begon met dealen?

"Ik was net 21. Op m'n 22ste ging ik voor het eerst naar Marokko. Ik ging er kijken bij mensen die ik had leren kennen in Nederland. Ik wist toen al met wie ik contacten moest leggen voor de handel. De tweede keer dat ik er heen reed had ik een accu zodanig verbouwd dat er vier kilo stuff in verstopt kon worden. Nu lachen we om vier kilootjes, maar toen was dat echt heftig. De prijs lag toen in Nederland op z'n vijf- a zesduizend gulden voor een kilootje Spoetnik. Want je nam maar vier kilo mee, maar dat was dus wel vier kilo topkwaliteit. Dat kostte in Marokko zo'n 1200 gulden per kilo. Je verkocht het in Nederland, hield een kilootje achter voor eigen consumptie, en ging weer terug naar Marokko voor de volgende lading.

Zo maakte ik vijf zes ritjes per jaar naar Marokko."

Werd het elke keer meer wat je meenam?

"Toen nog niet. Al werd de accu wel steeds groter. Op een gegeven moment kon er zelfs zeven kilo in.

We zijn toen twee jaar lang op en neer gereden alleen voor die zeven kilootjes. En wat de douane ook dacht of voelde, ze konden nooit iets bewijzen, want het werd gewoon nooit ontdekt. Als je de doppen van de accu draaide, zag je gewoon de vloeistof. En de accu werkte ook normaal. Hij gaf maar eenderde van het normale AmpH, maar dat was genoeg om op te starten, want hij bleef gewoon 12 volt geven. Eén keer is het maar mis gegaan, en dat was net op een keer toen ik er zelf niet bij was. Later werd de accu als stash vervangen door de gastank, en die werd weer vervangen door dieseltanks. Daarna kwamen de bootjes en containers, en toen ging het fout."

Reed je altijd alleen of met meerdere mensen?

"Meestal met z'n tweeën. Op een gegeven moment werden we steeds groter. Je doet ingebouwde caravans en steeds grotere tanks, maar op een gegeven moment schiet dat niet meer op. Je kunt er toch hooguit 40 of 50 kilo mee wegdouwen. Bovendien werd de douane steeds scherper.

Dan wisten ze bijvoorbeeld precies hoe zwaar een bepaalde wagen moest wegen, en dan zetten ze de wagen gewoon op een weegschaal. Ze hadden er zelfs infrarood apparatuur bij en zo. Ze werden kortom zo geavanceerd, dat het bijna niet meer te doen was. Het loonde zich niet echt meer. Helemaal toen steeds meer boeren en zakenlui hun klanten verkochten nadat ze een deal hadden gemaakt. Dan stonden ze je in Spanje met de vlag uit op te wachten.

Toen zijn we overgestapt op boten. We hadden in Marokko twee speedboten, met elk vier Mercury-motoren van 240 PK."

Die boten waren van jou?

"Van ons. In die tijd was ik een compagnonschap aangegaan met iemand van daarginds. Per boottransport ging het toen om tussen de zes- en achthonderd kilo. Dan lag je soms twee nachten op het strand te wachten, met de stuf ingegraven in het zand als stash. Om tien uur 's avonds alles uitgraven en dan maar wachten. Als het geen mooi weer werd kon je het weer ingraven en wachten tot de volgende nacht. Het moest een rustige zee zijn, zonder volle maan, anders bliezen we het af."

Hoe onderhield je het contact in Marokko, zat je daar veel?

"In die tijd zat ik de helft van het jaar in Marokko."

Wist je Marokkaanse vrouw van je bezigheden?

"Ze wist dat ik me bezighield met kif, maar verder vroeg ze daar nooit naar. Dat zit ook niet in de cultuur daar; een vrouw vraagt gewoonlijk niet waar haar man mee bezig is. Een man die zijn vrouw daar wel alles vertelt over zijn bezigheden, wordt bijna als abnormaal beschouwd."

Was de stuff die je smokkelde bedoeld voor de Nederlandse markt?

"Het was hoofdzakelijk bedoeld voor de Duitse en Scandinavische markt. M'n eerste vette inkomsten verdiende ik bijvoorbeeld in Cristiania, de hippieleefgemeenschap in Kopenhagen. Elke twee weken ging daar van ons uit wat stuff heen. En dat ging toen al in partijtjes van 80 tot 120 kilo."

Verkocht je de stuff ook zelf?

"Ja, ik deed zeg maar de hele route: van de velden van Marokko tot Nederland, en vandaar door naar Duitsland en Scandinavië. Op een gegeven moment waren we zo groot dat we echt alles zelf deden. We zaaiden en oogsten zelf. Wij zeefden en verpakten zelf. We persten en smokkelden zelf. En we leverden zelf door. We hadden onze eigen verkooppunten in de Scandinavische landen. Kun je nagaan wat onze winstpercentages waren. Maar het heeft wel jaren geduurd om dat op te bouwen, en dat waren soms moeilijke jaren."

Waarom hield je je zelfs bezig met het verbouwen daar?

"De wetten daar zijn als volgt:

Als een lokaal meisje voor de islam trouwt, en de vader van dat meisje is al overleden, dan krijgt ze bij haar huwelijk haar erfdeel meteen mee. Doordat de vader van m'n vrouw was overleden, kregen we daardoor recht op 11 hectare grond in het Rif-gebergte. Ik was ook 'voor de islam' met haar getrouwd, had me zelfs bekeerd tot moslim. Ik ben dus als moslim met haar getrouwd. Toen we later gingen scheiden is ook dat gebeurd voor de islam, ik moest er helemaal voor terug naar Marokko."

Het was een soort zakelijk verstandshuwelijk dat je met haar had?

"Ja, maar dat is ook zo overlegd met haar en haar hele familie. En ze gingen akkoord. We hebben een eigen boerderij gebouwd op het stuk grond. Ik ben er vijf jaar gebleven en heb er vijf jaar gezaaid en geoogst. En ben er compleet gek geworden van het leven in de bergen. Want daar ga je echt aan onderdoor."

Hoezo?

"Als westerling kun je daar niet leven. Er is geen elektriciteit, geen douche, geen toilet. En geen privacy. Dat houd je vijf jaar vol, tot je weet wat je wilt weten, en dan ga je snel weer weg."

Wat wilde je weten dan?

"Alles over de plantjes, haha. Om je een indruk te geven: in die tijd had je als toerist geen toegang tot het gebied waar ik woonde. En praat me niet over Ketama. Ketama is gewoon een voordorpje van het gebied voor de toeristen. Zodat ze kunnen laten zien dat ze er zijn geweest. Meer is dat echt niet. Als je de bergen in gaat, dan zie je de echte velden pas. Zo ver je kunt kijken. En midden in dat gebied had ik het geluk dat boerderijtje te mogen bouwen."

Nam jij kennis en knowhow mee daar naar toe?

"Ik kwam er om te leren. Ik heb het eerste jaar m'n mond gehouden en alleen gekeken en geleerd. Wat ze doen, en waarom ze het zo doen.

Na een jaar ben ik pas m'n eigen ideeën gaan ventileren. Maar ik werd op dat moment al erg gerespecteerd omdat ik had laten zien dat ik kif al bij voorbaat op waarde wist te schatten. Ik kocht ook alleen de planten, ik kocht nooit stuff. Ik heb nooit hasj gekocht daar, alleen helemaal in het begin met die wagentjes. Later kochten we alleen nog maar planten.

En we huurden mensen om te zeven. Wat inhield dat ook de tweede kwaliteit voor jou blijft. En de derde kwaliteit ook. Als jij daar stuff koopt, dan koop je een bepaalde kwaliteit en alles wat er nog meer uit de zeving komt, houdt de boer voor zichzelf. Met eigen zevers is alles voor jou."

Wat was het meest leerzame voor jou in dat eerste jaar?

"Om te zien hoe slecht de Marokkanen met de planten omgaan. Zo gemakzuchtig allemaal. Ze zijn ook niet geïnteresseerd in het verbeteren van de kwaliteit. Zoals het gaat vinden ze alles best. De planten groeien als Allah het wil, en als hij het niet wil, groeien ze niet."

Vertel eens iets over je verbouw-werkzaamheden

"Je zaaide in februari, als de regentijd begint, en je oogstte op de scheiding van juni en juli. Na het zaaien en het opkomen van de planten worden de mannetjes er tussen uit getrokken, op een paar na, voor het zaad.

Maar er wordt daar zo zwaar gezaaid dat de planten nauwelijks de ruimte krijgen om zich te ontwikkelen. Er is ook geen vocht genoeg om de planten zich goed te laten ontwikkelen. De Marokkanen pleuren gewoon zaad neer op de grond en zien wel wat er van komt. Ze zijn zo lui, hé?

Zo vreselijk lui. Het enige wat ze nog deden was heel veel kunstmestkorrels strooien. Maar ook dat eist z'n tol van de grond natuurlijk. De kwaliteit van de planten werd dus steeds minder. En je hebt al 100 kilo gedroogde planten nodig om 300 tot 400 gram Spoetnik te maken. Of ongeveer 800 gram Zero Zero. Maak je eerst Spoetnik, dan is er geen Zero Zero meer te maken. Maak je eerst Zero Zero, dan is de kwaliteit wat er verder nog afkomt niet echt meer om over naar huis te schrijven. Dus het is vaak kiezen, en dat is voor de boer ook vaak heel moeilijk."

Probeerde je het maximale van je planten te halen of ging je meer voor de kwaliteit?

"Je bent gebonden aan wat het geeft, en in die tijd was ik eigenlijk nog helemaal niet bezig met veredelen. Wat ik wel probeerde was de planten meer ruimte te geven, zodat ze zich beter konden ontwikkelen. Maar het bleek dat dat nauwelijks iets uitmaakte. Daar hadden de boertjes dus toch wel gelijk in. Je had een systeem moeten hebben dat je de planten water kon geven, dat was de oplossing geweest. Maar dat was er natuurlijk niet bij in de bergen. Dat betekent dat ze moeten investeren in een watersysteem, en dat hoeft in principe niet meer te zijn als een pijp naar boven en een pomp beneden.

Dan laat je kanaaltjes graven door werklui, want dat kost vrijwel niets. Dan was je klaar geweest. Maar zoiets kost geld, en dus doen ze het niet. Je krijgt geen enkele boer daar zo ver dat ze gaan investeren, dat kun je gewoon helemaal vergeten."

Had je geen last met de autoriteiten?

"Nee, nee, dat was helemaal afgedekt. Na een jaartje was ik al dik bevriend met de gouverneur en de plaatselijke politiecommissaris. Als je eens wist wat ik aan smeergeld heb betaald in al die jaren, niet normaal meer.

Er zijn momenten geweest dat we in de Mercedes van de gouverneur, met politie-escorte voor en achter de wagen, 800 kilometer aflegden op weg naar de boot, waar we keurig werden afgezet - met 800 kilo stuff in de kofferbak. En we reden zo de boot op. De gouverneur heeft altijd vrije doorgang."

Waarom kwam je terug naar Nederland?

"Ik kon er niet meer tegen. Als Nederlander houdt je het daar in die omstandigheden gewoon niet vol. Geen stroom, geen water, niks. De meeste tijd van het jaar kon je daar nog niet eens met je eigen auto komen. Vervoer ging dan per paard of ezel. Na een tijdje heb je dat wel gehad. Communicatie was ook slecht met de mensen om me heen. Ik sprak wel wat Arabisch, maar toch te weinig. Het lijkt trouwens sowieso of die mensen uit een andere wereld komen. Na vijf jaar ben je een zo in jezelf teruggetrokken persoon geworden, dat is niet mooi meer. En ik wist alles wat ik wilde weten, dus ik had het wel weer gezien. Bovendien hoefde ik er zeker niet meer te blijven voor het geld, want geld had ik inmiddels zat. Zoveel ik kon tellen. Dus toen ben ik terug gegaan. Er kwamen ook steeds meer mensen vanuit Nederland naar me toe. Die wisten dat ik de weg kende en wist wie wel of niet te vertrouwen was. Ik werd steeds vaker benaderd om diensten voor mensen te verrichten. In het begin sta je er niet bij stil waar dat op uit gaat lopen. Want die mensen willen steeds meer. En dan krijg je verplichtingen, en situaties waarbij je zelf verantwoording moet gaan afleggen. Met als gevolg dat ik daar voor anderen hele containers volpakte, waarbij ik op de prijs en kwaliteit moest letten. Dat wilde ik niet meer."

Dit Interview verscheen oorspronkelijk op Highlife On Line, in het voorjaar van 1999.
Wij danken uitgever en redaktie voor hun bijdrage. Copyright 1999 'Highlife'